‘Ik wist meteen dat ik een preventieve borstoperatie wilde’
Dat in de familie van zangeres Kirsten Fennis (30) borst- en eierstokkanker voorkomt, heeft te maken met een BRCA1-mutatie. Kirsten heeft deze ook. Hierdoor heeft ze een risico van 60 tot 80 procent op borstkanker en 35 tot 45 procent op eierstokkanker. Door haar borsten preventief te laten weghalen, is haar risico op borstkanker nu minder dan 3 procent.
‘Met de microfoon in mijn handen geklemd stond ik gespannen te wachten totdat de muziek begon. In mijn eentje op het podium van The Voice of Holland, voelde ik me gespannen en emotioneel, maar ik ging dit doen. Over het lied dat ik zou zingen, had ik geen minuut hoeven na te denken. This is me, de tekst paste zo goed bij hoe ik me voelde: “I am brave, I am bruised, I am who I’m meant to be, this is me”. Gekneusd, maar moedig en trots, precies zoals ik me voelde.
Het was een week of zes na mijn preventieve borstoperatie, maar ik stond er weer. Het nieuws dat ik die mutatie heb, had me een maand of vier eerder behoorlijk onderuitgehaald. Ik stond altijd vrij naïef in het leven, maakte me nooit ergens zorgen over en opeens was alles anders. Maar ik krabbelde weer op en had de huisarts gevraagd me te helpen met wat ik kon verwachten. Ik ging dit aan. Ik ging dit redden, op weg naar mijn nieuwe ik.’
Aandacht
‘Dat Waylon en Ali B. hun stoel voor me draaiden, was natuurlijk geweldig. Ik was vooral heel blij dat ik daardoor in de gelegenheid was om te vertellen waarom ik er stond. Ik wilde aandacht vragen voor erfelijke aanleg voor kanker. Er is nog zo weinig over bekend. Ik had er tenminste nog nooit van gehoord, totdat een familielid borstkanker kreeg en een BRCA1-mutatie bleek te hebben. Vanwege haar jonge leeftijd was er reden voor erfelijkheidsonderzoek. Het was belangrijk om te weten of ze een mutatie had, omdat haar behandeling daarop kon worden aangepast. Borstkanker kan dan beter worden aangepakt.
Zo walste erfelijke aanleg voor borst- en eierstokkanker onze familie en daarmee ook mijn leven binnen. En van mijn moeder, die zelfs al eierstokkanker bleek te hebben. Ongelooflijk, zo was er niets aan de hand en zo was alles opeens anders. Mijn moeder kreeg een operatie en chemotherapie. Ik wist meteen dat ik een preventieve borstoperatie wilde. Ik had ook kunnen kiezen voor screening, waarbij je borsten elk jaar worden gecontroleerd. Als er dan borstkanker wordt gevonden, ben je er nog een soort van op tijd bij. Je bent dan wel ziek, maar je overlevingskansen zijn goed. Op zich een prima keuze, maar niet de mijne. Ik heb één keer een mammografie en MRI gehad en vond dat megaspannend. Ik was doodsbang dat er iets werd gevonden. Sowieso was ik heel bang dat ik te laat was. Elke keer als ik in bad lag of onder de douche stond, voelde ik angstig aan mijn borsten. Het zou toch niet? Ik heb te goed van dichtbij gezien hoe heftig borstkanker is. Hoe zwaar de behandelingen en hoe groot de angst voor een slechte afloop. Die mutatie is ongelooflijk rot, maar het gaf me ook de mogelijkheid om te voorkomen dat ik ziek zou worden. Die kans greep ik met beide handen aan. Nog geen drie maanden nadat ik de uitslag kreeg, liet ik me opereren. Al mijn borstklierweefsel werd weggehaald en ik kreeg expanders en later een reconstructie met implantaten. (een tissue expander is een ‘ballon’ die gedurende een aantal weken langzamerhand van buitenaf wordt gevuld. Hierdoor wordt het huid- en spierweefsel opgerekt. Bij de daaropvolgende operatie wordt de tissue expander vervangen door de prothese, red.).’
Rust
‘Er is helaas geen goede methode om eierstokkanker op te sporen. Daardoor hebben controles weinig zin. Het kan wel lijken alsof er niets zit, maar dat hoeft niet te kloppen. Bij BRCA1 gaat het risico op eierstokkanker vanaf je 35ste omhoog, dus ik heb nog even voordat ik daar wat mee moet. Ik gun mezelf nu even rust. Mijn operatie is goed gegaan, mijn borsten zien er heel mooi uit en het gaat prima met me, maar ik merk dat het tijd is om mijn gevoel wat meer toe te laten. Juíst nu alles achter de rug is. De afgelopen twee jaar waren een rollercoaster. Een emotionele achtbaan met mijn eigen operatie, maar ook die van mijn moeder. Niet dat het allemaal somber is nu, helemaal niet. Ja, het was zwaar, maar ik kan dit dus, moeilijke dingen onder ogen zien en ze aangaan. Ik ben veel sterker dan ik dacht.’
Voor lotgenotencontact kun je aansluiten bij de besloten Facebookgroep BRCA en CHEK2 NL en BE.