Toen Sigrid na haar behandeling voor borstkanker werd overvallen door gevoelens van eenzaamheid, besloot ze contact te zoeken met lotgenoten. Via BVN kwam ze in contact met haar praatmaatje Brenda.
Na haar vijftigste verjaardag, eind september 2020, kreeg Sigrid Wouters de oproep voor het bevolkingsonderzoek. Die mammografie bleek niet goed te zijn. Sigrid: ‘Na verschillende onderzoeken kreeg ik de diagnose DCIS, graad 1, een mogelijk voorstadium van borstkanker. Ik moest binnen vijf weken worden geopereerd. Ik had twee opties. De ene optie was een borstsparende operatie gevolgd door een serie bestralingen, met het risico op terugkeer van de DCIS of de ontwikkeling van kanker. Of ik kon kiezen voor een amputatie zonder verdere nabehandeling, en met de boodschap dat ik daarna wel genezen was. Ik koos voor de amputatie. Als alleenstaande moeder wilde ik geen enkel risico lopen. Na de operatie voelde ik me ontzettend alleen. Ik was niet alleen, mijn vriendinnen stonden allemaal voor me klaar en hielpen waar ze konden. Maar ik voelde me onbegrepen omdat niemand anders in mijn omgeving dit ook had meegemaakt. Ik werd er steeds neerslachtiger van en soms vroeg ik me zelfs af of mijn leven nog wel zin had. Die gevoelens kende ik niet van mezelf. Ze werden ook nog eens sterker naar verloop van tijd. Dat vond ik zo zorgelijk dat ik hulp ben gaan zoeken. De hulpverlener adviseerde me contact te zoeken met lotgenoten. Via speciale Facebook-groepen heb ik wat vrouwen ontmoet die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Dat vond ik zo fijn. Aan de telefoon werd ik ook gewezen op Borstkankervereniging Nederland. Op de site zag ik dat ik me kon aanmelden voor een praatmaatje. Zo is het balletje gaan rollen en ben ik aan Brenda gekoppeld.’
Pioniers
Brenda van Gent (49) werkt al meer dan twee jaar als vrijwilliger en ervaringsdeskundige in het social media-team van BVN. ‘In januari 2019 kreeg ik de diagnose borstkanker. Daarna volgde een intensief behandeltraject met chemotherapie, amputatie, bestraling, hyperbare zuurstoftherapie en een reconstructie met eigen weefsel, met een dubbele DIEP-flap. Ik ben fysiotherapeut; dat ik anderen wil helpen zit in mij ingebakken. Sigrid en ik zijn de pioniers van dit buddyproject, wij zijn als eerste aan elkaar gekoppeld. Onze eerste contactmomenten waren via mail en whatsapp. In die berichten hadden we onze voorgeschiedenis al uitgewisseld. Dat was fijn want toen we daarna met elkaar gingen bellen, konden we voor mijn gevoel snel de diepte in. Het is gek dat je elkaar helemaal niet kent en toch zo snel vertrouwd raakt. Het was aan ons om vorm te geven aan ons contact. Door de coronamaatregelen zat ergens afspreken en koffiedrinken er toen helaas niet in. Ik denk wel dat het nog prettiger is om echt tegenover elkaar te zitten. Ik denk dat je nog beter tot elkaar kunt komen als je ergens afspreekt om een kopje koffie te drinken. Als ik iemand in de ogen kijk, kan ik beter aanvoelen waar iemand behoefte aan heeft.’
Waardevol contact
Voor Sigrid was het contact met Brenda heel waardevol. ‘Ik heb het gevoel dat Brenda verder in het proces is dan ik. Dat maakt het voor mij fijn om naar haar ervaring te luisteren. We hebben het niet alleen gehad over onszelf, maar ook over het effect van deze ziekte op onze kinderen. Mijn zoon is vijftien, haar dochters zijn 17 en 21. Ik sta nog op de wachtlijst voor een reconstructie met eigen weefsel. Brenda heeft me verteld hoe ontspannen zij haar operatie inging. Het is fijn om dat van iemand te horen die hetzelfde traject heeft doorgemaakt dat mij nog te wachten staat. Ze heeft me ook foto’s laten zien voor en na de reconstructie, dat vond ik zo dapper. Toen ik deze zomer twijfelde of ik wel naar het strand durfde met een tissue expander in mijn borst, waren het haar foto’s die mij over de streep trokken. Ik weet dat die operatie pittig is, dat wordt ook verteld in het ziekenhuis. Brenda is open en eerlijk, over haar fysieke herstel, over alles. Zij begrijpt wat ik bedoel als ik zeg dat ik me soms nog eenzaam voel.’
Brenda valt bij: ‘Het herkennen van ervaringen, het delen van verhalen en het luisteren naar iemand die je echt begrijpt, dát maakt lotgenotencontact waardevol. Sigrid geeft ook goed aan op welke informatie ze niet of nog niet zit te wachten. Het is fijn om te merken dat ze zich niet gek laat maken door heftige verhalen en haar grenzen bewaakt.’ Sigrid besluit: ‘Onze gesprekken hebben mij geholpen in een donkere tijd. Het moment dat kanker mijn leven binnen denderde, betekende een ommekeer in mijn leven. Ooit kwam ik de term FEAR tegen, uitgeschreven als Face Everything and Rise. Die vind ik toepasselijk voor dit hele proces. Ik heb mijn leven beter leren waarderen en durf gelukkig ook weer vooruit te kijken.’
Heb je behoefte aan contact met een lotgenoot? Iemand die zelf borstkanker heeft gehad en herkent wat jij nu doormaakt? Onze praatmaatjes zijn er voor jou.