Esther Kreukniet (53) kreeg vorig jaar kanker in beide borsten. Ze stond op het punt te beginnen met een nieuwe baan, maar haar agenda was gevuld met afspraken in het ziekenhuis. Op goede momenten wel werken gaf haar energie en een doel.
‘Ik had net het contract getekend voor mijn nieuwe baan, toen ik de diagnose borstkanker kreeg. Het was oktober 2021 en ik voelde al een paar weken in mijn beide borsten een verdikking. Voor de zekerheid liet ik een mammografie maken en toen gingen direct alle alarmbellen af. Terwijl ik zat te wachten op een echo, werd ik overvallen door een misselijk gevoel. Dit stond niet in mijn planning, ik zou een maand vrij zijn voor ik als copywriter ging beginnen, ik wilde relaxen en leuke dingen doen.’
Lang wachten
‘Er moesten direct biopten uit beide borsten worden genomen. Als een zombie reed ik daarna naar huis en toen begon het grote wachten. Thuis vloog ik tegen de muren op, dus ging ik naar mijn huidige werk om dat af te ronden. Daar zat ik toen ik werd gebeld dat het helemaal mis was: in beide borsten waren kwaadaardige cellen gevonden. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest en ben door lieve collega’s naar huis gebracht. De volgende dag werd ik de MRI in gerold en werd er een CT-scan gemaakt. Want er waren ook vlekjes op m’n lever gezien, dat zouden uitzaaiingen kunnen zijn. Weer moest ik wachten op de uitslag. Dat was de meest rampzalige week uit mijn leven. Nooit meer vergeet ik die lange ziekenhuisgang, op weg naar de spreekkamer. Nog voordat mijn vriend Arthur en ik gingen zitten, sprak mijn oncoloog de verlossende woorden: het is niet uitgezaaid. Op dat moment zakte ik door mijn benen, ik had het ergste gevreesd en nu kreeg ik een kans.’
‘In mijn linkerborst had ik een agressieve tumor, rechts een hormoongevoelige tumor. Twee verschillende soorten kanker, tegelijkertijd. Dat komt bijna nooit voor en kan een indicatie zijn voor erfelijkheid. Mijn oncoloog had contact met een team van 35 artsen, zij hebben de biopten onderzocht op erfelijkheid. Er is zelfs in Amerika naar gekeken, maar er is niets uitgekomen.
Ik kreeg de hele jackpot aan behandelingen: zes chemokuren, een jaar lang immunotherapie, vijftien bestralingssessies en ik werd aan beide borsten geopereerd. De komende jaren slik ik nog anti-hormonale tabletten. De dokter zei: “dit wordt een lange hordenloop” en het enige dat ik kon doen, was stapje voor stapje de behandelingen ondergaan. Ik keek niet verder dan een week vooruit, anders werd het al snel te veel. Daarom ben ik ook meteen naar een medische psycholoog en naar mijn energetisch therapeut gegaan om mentaal sterk te blijven.’
Tekst gaat door onder de foto.
Als een topsporter
‘Borstkanker betekende voor mij niet alleen een lichamelijke strijd, ik legde ook geestelijk een pittig traject af. Mijn ziekte heeft me ontzettend veranderd: van iemand die anderen altijd blij wilde maken, de lat altijd veel te hoog legde en zichzelf compleet voorbij rende, leerde ik meer in verbinding te staan met mijn gevoel en mijn grenzen aan te geven. Ik benaderde het traject als een topsporter: alles moest wijken voor mijn doel, beter worden. Dat varieerde van een sterke mindset tot gezonde voeding, veel slapen en alle stress buiten de deur houden. Ook mijn relatie met Arthur veranderde, we stonden op standje overleven. Hij steunde me door zich helemaal in te lezen, me vol te stoppen met vitamines, uit de sleur te trekken en elke dag met me te wandelen. Mijn zoon was twintig en werd in één klap volwassen. Zijn onbezorgde leven was voorbij en dat doet me nog altijd verdriet. Maar ik weet dat dit hem uiteindelijk ook rijker maakt als persoon.’
Veilig gevoel
‘En dan die nieuwe baan, nog voor ik zou beginnen moest ik mijn leidinggevende vertellen wat er aan de hand was. Ik kende haar amper, dat telefoontje was op z’n zachtst gezegd een drempel. Het eerste dat ze zei was: “we laten jou niet in de steek”. Dat gaf een veilig gevoel. De druk om te presteren die ik mezelf oplegde, werd weggenomen door het hoofd HR. Ik hoefde me niet te bewijzen, ze waren al overtuigd van wat ik kon. Maar op dat moment kon ik juist vrijwel niets. Maar – zo werd me verteld – “hoe beter jij nu voor jezelf zorgt, hoe beter je daarna aan het werk gaat”.
In goede weken werkte ik halve dagen aan vrij overzichtelijke opdrachten waardoor ik het bedrijf leerde kennen. ’s Ochtends zat ik vaak goed in mijn energie. Na een paar uur werken, was ik op een lekkere manier moe. Het gaf me voldoening en dan kon ik daarna ook echt genieten van een kop thee, mediteren en goed voor mezelf zorgen. Misschien was ik zonder werk, zonder doel, wel neerslachtiger geworden. Als ik werkte, kon ik mijn zorgen uit mijn hoofd zetten, was ik geen patiënt en telde ik weer even mee.
Eind vorig jaar heb ik een vast contract gekregen. Daar maakte ik me toch een beetje druk om, want wat had ik nou echt gepresteerd? Overigens werd in mijn beoordelingsgesprek wel gezegd dat ik niet uit medelijden vast in dienst kwam, ze zijn echt tevreden over mijn kwaliteiten. Ik geniet van mijn werk, het geeft me zoveel energie. Ik wil andere mensen graag aanmoedigen. Ik weet hoe heftig het is als je de diagnose borstkanker krijgt.
Je kunt er goed doorheen komen, zelf haalde ik veel kracht uit inspirerende en sterke vrouwen, die zijn er genoeg. Het was nogal een rollercoaster, maar gelukkig sta ik weer vol in het leven.’
Borstkankervereniging Nederland vraagt regelmatig naar jouw ervaringen, ook wanneer het gaat om late gevolgen. Wil je hieraan meehelpen? Kijk dan op B-force en meld je aan.