Wanneer actrice en schrijfster Isa Hoes (56) in 2021 de diagnose borstkanker krijgt, komt ze direct terecht in een wervelwind van onderzoeken, behandelingen, frustratie en hoop. En tegelijkertijd vraagt ze zichzelf in stilte af of haar kinderen opnieuw een ouder verliezen. In haar boek Over Leven beschrijft ze dit hele proces. Nuchter, eerlijk, liefdevol en rauw.
‘Die diagnose zette mijn hele leven op z’n kop. Dat ik meteen van de ene naar de andere afspraak in het ziekenhuis ging, vond ik heftig maar ook overzichtelijk. Ik werd geleefd door mijn behandelschema. Maar de confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid zorgde er ook voor dat ik kritisch naar mijn leven keek: ben ik eigenlijk wel blij met wat ik allemaal doe? Ineens durfde ik keuzes te maken die ik voorheen voor me uit schoof, zowel zakelijk als privé. Ik stopte met sommige opdrachten en nam me voor meer te gaan acteren, als dit hele ziekenhuistraject voorbij was. En ik voelde aan alles dat het huis waar mijn dochter Vlinder en ik toen woonden, niet de juiste plek was. Dus vertrokken we halsoverkop en leefden een tijd vanuit hotels voor we een eigen nieuwe vaste plek konden betrekken.
Angst
Ik heb bewust stilgehouden dat ik ziek was, ik had genoeg aan mijn hoofd en wilde gewoon patiënt kunnen zijn, net zoals mensen die niet bekend zijn. In het Antoni van Leeuwenhoek ben ik vast wel eens herkend, door medepatiënten of hun naasten. Ik heb me nooit verstopt, maar ben wel dankbaar dat ik dit proces kon doormaken zonder mediacircus eromheen. Natuurlijk wisten de mensen die dichtbij me staan wat er aan de hand was. Mijn kinderen vertellen dat ik borstkanker had, vond ik het heftigst. Merlijn was destijds 23 en zei: “Hier ben ik al elf jaar bang voor”. Sinds hun vader Antonie (Kamerling, red) in 2010 is overleden, ben ik alleenstaande moeder. Merlijn gaf woorden aan mijn grootste angst: dat hij en Vlinder (toen 15) opnieuw een ouder zouden moeten verliezen.
Energie
Maar ik liet me niet leiden door die angst en bleef optimistisch. Al viel dat heus niet altijd mee als ik me ziek voelde na een operatie of intens moe in de periode dat ik dagelijks werd bestraald. Zo moe dat zelf naar het ziekenhuis fietsen niet meer ging. Merlijn kwam me dan in alle vroegte halen om me achterop zijn scooter te nemen en te brengen. Met mijn armen om zijn middel reden we door de stad. Vlinder zorgde voor me als dat nodig was, maar leefde gelukkig ook gewoon het leven van een pubermeisje. Gaandeweg hoorden natuurlijk meer mensen over mijn ziekte, zo gaat dat. Soms vroegen ze me – goedbedoeld – of ik hen op de hoogte wilde houden. “Ik heb liever dat je zelf belt”, zei ik dan, “want ik heb niet de energie om iedereen op de hoogte te houden”.
Boek
Inmiddels zijn we bijna drie jaar verder en heb ik alles wat ik heb meegemaakt opgeschreven in mijn boek Over Leven. Het gaat over mijn ervaring met borstkanker, de onderzoeken en behandelingen, maar ook over mijn zoektocht naar manieren om goed voor mezelf te zorgen. In zekere zin is zo’n ziekte doormaken life changing en ontkwam ik er ook niet aan om mijn leven tot dan toe onder de loep te nemen. Ik blik dus ook terug op mijn jeugd, het leven met Antonie en het verlangen naar een nieuwe partner, op vriendschappen en mijn carrière. Het schrijven van dit boek heeft zeker bijgedragen aan de verwerking van alles wat er is gebeurd. En dat geldt niet alleen voor mezelf. Ik krijg nog regelmatig berichten van vrouwen die schrijven dat ze hard moesten huilen toen ze het boek lazen, omdat ze zichzelf herkenden in mijn verhaal, het troost bood en ook weer bijdroeg aan hun eigen verwerking. Daar was ik tijdens het schrijven niet mee bezig, maar is het mooiste compliment dat ik kon krijgen.’
BVN hoort veel verhalen van vrouwen en mannen met borstkanker. We plaatsen die verhalen op onze website, omdat we weten dat het patiënten kan helpen. Wil je ervaringsverhalen lezen? Ga naar onze website.