1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Dat bij presentatrice Chimène van Oosterhout (57) vorig jaar voor de derde keer borstkanker werd gevonden, is ongelooflijke pech. ‘Soms overspoelt het me, dan huil ik en recht vervolgens mijn rug weer. Het is een hels traject, maar ik sla me er wel doorheen.’
‘De eerste keer was het een knobbeltje dat me waarschuwde. Ik was 27, veel te jong voor borstkanker, maar besloot toch naar de dokter te gaan. Gelukkig maar, want daardoor was ik er redelijk op tijd bij. Op mijn 34ste kreeg ik opnieuw borstkanker. Bij een nacontrole werd een recidief gevonden, een overblijfsel van de eerste keer. De laatste diagnose was vorig jaar. Geen knobbeltje, geen nacontrole, maar een stekend en brandend gevoel in mijn borst vertelde me dat er iets aan de hand was. Wéér had ik borstkanker. Drie keer, op drie totaal andere manieren ontdekt. Borstkanker komt in allerlei soorten, op verschillende manieren. Blijf alert, wil ik maar zeggen. Zie je of voel je iets dat anders is dan anders? Aarzel niet en trek aan de bel.
Ik huilde toen de oncoloog me vorig jaar vertelde dat er een Her2neu, eiwitgevoelige tumor zat. Voor de derde keer borstkanker, de derde! Niet normaal, toch? Er is geen genetische oorzaak voor gevonden, dus vroeg ik mezelf af wat ik niet goed had gedaan. Ik heb nooit gerookt, leef en eet gezond, sport veel, hóe dan? Daar is geen antwoord op. Behalve dan dat ik gigantische pech heb. Eén op de zeven vrouwen krijgt borstkanker, dat is heel veel. Knap lullig dat ik er drie keer bij zat. Na het eerste verdriet herpakte ik me snel. Mijn zoon is achttien, dus ik ging de strijd aan, echt wel. Ik had dit al twee keer eerder gedaan, dit ging me lukken. Een heel ander gevoel dan dertig jaar daarvoor, toen ik op mijn 27ste hoorde dat ik borstkanker had. Na het verlaten van de spreekkamer waar de arts me dit afschuwelijke nieuws had verteld, was ik apathisch op een stoel gezakt. Vier uur later zat ik er nog, totdat een vriendelijke verpleegkundige mijn hand pakte en me troostte. Ik weet niet meer wat ik dacht. Ik geloof dat ik aan helemaal niets dacht. Ik voelde alleen maar angst. Angst voor behandeling, dat het niet goed kwam, om dood te gaan.
De bestralingen die ik destijds kreeg, hakten er achteraf flink in. Twaalf jaar na de laatste bestraling bleek mijn hart flink te zijn beschadigd. Ik was pas vijf maanden moeder, toen ik achttien jaar geleden een hartaanval kreeg. Dat was ongelooflijk schrikken. Oneerlijk, vond ik het. Ik had al kanker gehad en nu dit! Het is gek dat je lijf zo kapot moet worden gemaakt om de kanker te verslaan, dat het zelfs je hart kan beschadigen. Nu ik weer borstkanker heb, krijg ik chemo, ook zo verwoestend. De eerste twee keren was het niet nodig, dit keer wel. De extreme vermoeidheid, de misselijkheid, zenuwpijn, ik ken het allemaal. Ik had zo gehoopt dat ik mijn prachtige bos krullen kon houden, maar dat is niet gelukt. Ook niet met een cold cap. Maar weet je, het is maar uiterlijk. Het gaat erom dat die kanker mijn lijf uit gaat. Vergif moet je kennelijk met vergif bestrijden.
‘Drie keer borstkanker, die vrouw kun je opvegen’, ik snap best dat mensen dit denken. Chemo, een operatie, bestraling en immunotherapie, deze laatste keer krijg ik het hele pakketje. Sommige mensen noemen het een rollercoaster, ik vind dat een gigantisch understatement. Een rollercoaster, zo’n mega achtbaan, is leuk. Daarvoor betaal je geld op de kermis. Ik vind dit meer een tsunami, iets wat op een afschuwelijke manier over je heen dondert. Al die ziekenhuisafspraken, behandelingen en de spanning of het aanslaat, het gáát maar door. Soms overspoelt het me, dan huil ik en recht vervolgens mijn rug weer. Ik ben geen vrouw die zich laat opvegen. Schouders eronder en ervoor gaan is meer mijn stijl. Het is een hels traject, maar ik sla me er wel doorheen. Ik zorg goed voor mezelf. Ik loop hard, doe aan yoga, eet gezond en zorg dat ik voldoende slaap. Dat houdt me in balans, precies wat ik nodig heb nu ik weer dat hele traject van behandeling door moet. In oktober krijg ik de laatste immunotherapie en dan is het klaar. Echt klaar, voor eens en altijd. Daar ga ik vanuit.
De eerste twee keren hing ik niet aan de grote klok dat ik borstkanker had. Ik zat middenin mijn televisiecarrière, ik wilde niet ‘die presentatrice met borstkanker’ zijn. Als publiek persoon gaat iedereen je daar over aanspreken, óók in de supermarkt als je anoniem boodschappen wilt doen. Ik zat daar totaal niet op te wachten. Deze keer is het anders. Het zal misschien toch niet voor niets zijn dat ik voor de derde keer borstkanker heb. Ik móet er iets mee. Ik werk aan een boek en heb een documentaire gemaakt; “K*t Kanker”. Ik wil hier over praten, vertellen dat je je hoofd nooit in het zand moet steken als je iets ziet of voelt aan je borst dat anders is dan anders. Of het nou een knobbeltje is, een plekje, steken en pijn zoals bij mij, trek aan de bel. Wees alert, je kunt beter een keer te vaak naar de huisarts gaan. Het kan je leven redden.’
Volg Chimène op Instagram! Hier komen ook de nieuwe afleveringen van haar documentaire “K*t Kanker” online.
De documentaire van Chimène kun je bekijken via haar op haar YouTube-kanaal.
Door de behandeling van borstkanker wordt het hart van een klein deel van de patiënten beschadigd, met hartfalen tot gevolg. Net zoals bij Chimène gebeurde. Lees er meer over op onze website.