Barbara Labrie (53) kreeg twee keer borstkanker en besloot preventief ook haar gezonde borst te laten amputeren. Het bood haar de mogelijkheid om zichzelf helemaal opnieuw uit te vinden. Die kans greep ze met beide handen aan.
‘Nadat ik mijn borsten had laten amputeren, wist ik: ik heb huiswerk te doen. Want ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Daarbij hielp wel dat ik in die tijd meer misère te verwerken had. Ik had net een scheiding achter de rug en mijn ouders waren kort na elkaar overleden. Dus moest ik niet alleen uitvinden wie ik was als vrouw zonder borsten, maar ook als kind zonder ouders, als vrouw zonder echtgenoot. Maar als alles wegvalt, dan ontstaat er ook een soort speeltuin. Want ik mocht mezelf dus helemáál opnieuw uitvinden. Dat was zwaar, maar ook leuk. Alles lag open, ik zag het als verbrande aarde. En niets is zo vruchtbaar als verbrande aarde.’
Hartstikke zielig
‘In 2014 werd bij mij voor de eerste keer borstkanker ontdekt; dat was niet echt een verrassing. Ik was al vanaf mijn negentiende onder controle omdat er veel kankergevallen in mijn familie waren. In 2019 ontdekten we dat er in onze familie een CHEK2-mutatie zit, een foutje in een gen waardoor ook ik een hoger risico heb op borstkanker. Dat kwam aan het licht toen mijn nichtje ziek werd. In die tijd overleed mijn vader, raakte ik in een scheiding en werd mijn moeder ziek. Intussen had ik al het vermoeden dat er weer een tumor zat. Twee weken na het overlijden van mijn moeder ging ik naar het ziekenhuis en bleek mijn intuïtie te kloppen. Natuurlijk was het zwaar, maar ik heb vanaf dag één mezelf voorgenomen om geen slachtoffer te zijn van de situatie. Dat lukte natuurlijk niet elke dag, soms was ik gewoon hartstikke zielig. Maar ik kon wel steeds terug naar hoe ik erin wilde staan. Door de stilte op te zoeken en te denken: blijf ademen, ook deze dag gaat weer voorbij.’
Pretpunten
‘In die chaos dacht ik al na over wat ik met mijn borsten wilde. Ik kon een borst behouden, maar dan moest ik twee keer per jaar naar het ziekenhuis en had ik altijd dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd gehad. Want het was niet de vraag óf het zou terugkomen, maar wanneer. Al vrij snel wist ik: ik ga dat platte wel trekken. Ik ben niet opgegroeid met het idee dat grote borsten belangrijk zijn; mijn moeder had twee erwtjes op een plank, ik had thuis de grootste borsten en die waren al niet groot. Bovendien leerde ik dat plat eigenlijk het meest vriendelijke is voor je lichaam.
Na de amputatie was ik er ook meteen oké mee, al miste ik ze wel als de twee pretpunten die ze waren als je intiem met iemand bent. Daar heb ik wel afscheid van moeten nemen. Ik ben toen gaan onderzoeken of mijn lijf op een andere plek diezelfde gevoeligheid had. Misschien verandert dat, dacht ik, en voel ik meer met mijn nek, mijn oren. Maar ik ontdekte dat het gebied waar ze zaten, nog steeds erogene zone blijft, ook al geeft het niet dezelfde prikkeling. Ik vroeg het ook aan mannen met wie ik aan het daten was; ook zij zeiden dat de plek sensueel is gebleven, maar verder speelde het geen grote rol. Dat daten was ook nodig om weer intimiteit in mijn leven te krijgen. Dat is voor mij onmisbaar, maar het betekende wel dat ik weer in contact moest komen met een man en moest zeggen dat ik geen borsten heb. Hoe pak je dat aan? Ik probeerde het via een datingapp, dat leek me de veiligste manier: als iemand vervelend zou doen, kon ik hem gewoon wegswipen. Maar ik heb niet één nare reactie gekregen. Ik ben daar gaan vlinderen en de intimiteit in mijn leven is nog leuker geworden.’
Housefeest
‘In de periode na mijn herstel nam een vriendin me mee naar een housefeestje. Ik dacht dat het niet mijn ding zou zijn, maar ik kwam binnen en heb vijfenhalf uur achter elkaar staan dansen. Ogen dicht en alleen maar muziek, zálig. Inmiddels ga ik met die vriendin twee keer per maand dansen. Het voelt als the juice of live, ik ga áán. Zo werk ik aan mijn conditie, maar ook aan mijn vrouwelijkheid, omdat ik behoorlijk sensueel dans. Het grappige is dat een paar mensen van ons vaste dansgroepje heel lang niet wisten dat ik plat was. En dat terwijl ik het helemaal niet verberg. Sterker nog; als ik iets straks aan heb, zie je twee kleine kuiltjes. Dat vind ik fascinerend: niemand heeft het door en ik heb meer sjans dan ooit. Eigenlijk voel ik me een 2.0 versie van mezelf. Dat komt, denk ik, doordat ik niet meer de weerstand voel om mezelf te accepteren zoals ik ben. Want daar hebben veel vrouwen last van: klagen over een rimpel hier, een rolletje daar. Ik zou meer vrouwen daarmee willen helpen. Want morgen is dat lichaam nog een stukje ouder, dus je kan er maar beter nú van genieten. Omarm het, want het is zo zonde om lol te verliezen aan dat wat net niet goed is – of dat wat je mist.’
Lees ook ons themaverhaal over hoe je je lijf (weer) kan omarmen na borstkanker op pagina 4!
BVN vraagt regelmatig naar jouw ervaringen, ook over borstoperaties en/of reconstructies. Wil je hieraan meedoen, kijk dan op B-force en meld je aan.