Ronald Spruit (47) heeft uitgezaaide borstkanker en wordt niet meer beter. Voor hem geen bucketlist met wilde plannen, maar een zo gewoon mogelijk dagelijks leven met zijn vrouw Kim (48) en zoon Raven (13). En ruimte voor mooie gesprekken. ‘Mijn ziekte heeft ons dichter bij elkaar gebracht.’
Ronald: ‘In de zomer van 2017 ontdekte ik tijdens het zwemmen een knobbeltje in mijn linkerborst. Aan borstkanker dacht ik geen moment, ook niet toen ik door de huisarts werd doorverwezen naar de mammapoli. Het kwam gewoon niet in me op dat ik deze ziekte zou kunnen krijgen.’
Kim: ‘Ik dacht wél meteen aan borstkanker, want ik had op tv ooit een programma gezien over een man die het had. Dat had ik blijkbaar ergens in mijn hoofd opgeslagen.’
Ronald: ‘Kim heeft me echt aangespoord om naar de dokter te gaan. Maar goed ook, want het bleek inderdaad borstkanker te zijn. Omdat ik het totaal niet had verwacht, zat ik in mijn eentje in het ziekenhuis. Natuurlijk was ik in eerste instantie overrompeld, maar het behandelplan zag er positief uit. Ik hoefde alleen geopereerd te worden en vijf weken later kreeg ik te horen dat verdere behandeling niet nodig was.’
Kim: ‘Al vrij snel pakten we ons dagelijks leven weer op. Het had Ronald nog wel fijn geleken om wat lotgenotencontact te hebben, maar hij werd niet toegelaten in een Facebook-groep voor borstkankerpatiënten.’
Ronald: ‘Die groep bleek niet voor mannen te zijn. Tja, dat krijg je met een ziekte die vooral bij vrouwen voorkomt. Op dat moment vond ik het niet zo erg. Alles was weer goed en ik werd al snel weer opgeslokt door mijn werk en gezinsleven. Ik ging naar de controles in het ziekenhuis, maar verder dacht ik er eigenlijk nooit meer aan. Tot ik in 2021 last kreeg van mijn linkeroksel. Ik voelde meteen dat het foute boel was. Dat gevoel klopte, ik kreeg te horen dat ik niet meer beter kon worden. Ik kon het gewoon niet geloven, hier had ik totaal geen rekening mee gehouden.’
Levensvragen
Kim: ‘Ik voelde me zó machteloos toen Ronald thuiskwam en vertelde dat de borstkanker was uitgezaaid naar zijn botten, lymfeklieren en longen.’
Ronald: ‘Kim was er niet bij toen ik de uitslag hoorde, want ik ga altijd met mijn broer naar het ziekenhuis. Ze heeft een psychische beperking, waardoor het voor haar moeilijk is om informatie goed te verwerken. Zo’n gesprek met een arts is te stressvol voor haar.’
Kim: ‘Ik ben vanwege mijn aandoening gebaat bij rust, reinheid en regelmaat, maar dat gaat in deze situatie natuurlijk niet. Ik vergelijk het altijd met een treinreis. We stapten als gezin noodgedwongen in een trein, zonder te weten waar we heen gaan en op welke stations we stoppen.’
Ronald: ‘Toen ik het net had gehoord, was ik ervan overtuigd dat ik nog maar een halfjaar zou leven. Dat bleek niet zo te zijn, wie weet ben ik er over tien jaar nog steeds. Het zette me aan het denken over hoe ik de tijd die ik nog heb, wil invullen. In elk geval zo positief mogelijk. Ik wil niet dat mijn zoon zijn hele jeugd een chagrijnige vader om zich heen heeft.’
Kim: ‘Voor Raven is het belangrijk dat zijn gewone leven zoveel mogelijk doorgaat, daar hebben we gesprekken met hem over gevoerd. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Zo kreeg Ronald deze week, precies in Ravens toetsweek, te horen dat hij toch met chemokuren moet starten.’
Ronald: ‘Gelukkig kunnen we op zulke momenten terecht bij onze casemanager, die dan oog heeft voor Raven en zijn schoolwerk. Omdat ik nogal een controlfreak ben, wilde ik eerst niets uit handen geven. Inmiddels vind ik het oké om hulp te krijgen. Mensen denken bij palliatieve zorg vaak aan stervensbegeleiding, maar het is veel meer dan dat.’
Kim: ‘Via de casemanager zijn we in contact gekomen met het Centrum voor Levensvragen. We zijn niet gelovig, maar ik vind het wel fijn om gesprekken te voeren met een wat spirituelere insteek.’
Ronald: ‘Kim zat met de vraag: waarom overkomt ons dit? Ik sta daar nuchterder in, het is nu eenmaal zo. Dat betekent niet dat ik geen behoefte heb om over mijn ziekte te praten. Het is alleen niet iets dat je iedere avond tijdens het eten doet, juist omdat we ook dat gewone gezinsleven willen. Via BVN heb ik vrouwelijke en een paar mannelijke lotgenoten gevonden en ik vind het heel fijn om met hen ervaringen te delen. Met Kim praat ik meer dan vroeger, ook omdat we gewoon meer tijd doorbrengen samen. Mijn ziekte heeft ons dichter bij elkaar gebracht.’
Kim: ‘We praten over praktische dingen, maar delen ook onze zorgen en angsten. Om terug te gaan naar het voorbeeld van de trein: soms wil ik het liefst mijn koffers pakken en uitstappen. Maar dat kan niet. Vroeger vond ik Kluun, die schrijver, echt een nare man. Vreemdgaan terwijl je vrouw doodziek is, dat dóe je toch niet? Nu ik zelf in deze situatie zit, begrijp ik hem beter. Niet dat vreemdgaan, maar het gevoel dat je soms wilt vluchten voor de situatie.’
Dag voor dag
Ronald: ‘Wat mij heel erg helpt, is focussen op vandaag en morgen in plaats van op later. Daardoor blijft het behapbaar. Toen we net wisten dat ik niet beter kan worden, hadden Kim en ik het vaak over haar toekomst zonder mij. ‘Zal ik je inschrijven bij First Dates’, grapte ik dan. Maar dat soort gesprekken voelen toch een beetje gek, helemaal als je niet weet hoe lang het nog gaat duren.’
Kim: ‘We proberen nu vooral leuke dingen met elkaar en onze zoon te doen. Vanmorgen zijn we bijvoorbeeld gaan zwemmen. En wandelen met de honden, dat is misschien wel onze grootste hobby. Eerst hadden we één hond, maar de fokker belde dat ze een nieuw nestje hadden. Net tussen twee scans van Ronald door. Hij twijfelde: als het niet goed gaat, zitten we met een pup. Toch hebben we dat kleine beestje in huis gehaald.’
Ronald: ‘Die begint om zes uur ’s ochtends aan mijn oor te likken, zo van: we gaan weer aan de dag beginnen! Daar word ik vrolijk van. Ik heb geen bucketlist met verre reizen of andere grote dromen. Ik wil gewoon met mijn gezin genieten in ons chaletje op de Veluwe. Zo simpel kan het zijn.’
Hoe belangrijk is zelfonderzoek bij vrouwen én mannen? In deze podcast (met dank aan MSD – NL-NON-02507) spreekt Nynke de Jong met Christa Putker (Verpleegkundig Specialist AGZ Oncologie St. Antonius) over de bewustwording rondom zelfonderzoek. Ook bespreken ze een zeldzame vorm van kanker: borstkanker bij mannen. Luister de podcast hier.